Day: १७ चैत्र २०७९, शुक्रबार ०४:०२

• सम्झनामा ठूली आमा:भो नसंझाउ,मुटु भक्कानिन्छ,आशुको कथा म लेख्न सक्दिन •मृत्यु लाई जित्न सकिन्न, मार्च २४ अर्थात् चैत्र १० गते । कोरियामा साँझ परेको थियो भने नेपालमा दिउसो । कोरियन समय ४ः३० बजे तिर कामबाट आएर रुममा फ्रेस भएर खाजा खाने तयारीमै थिए । मेरो मोबाईलमा म्यासेजको टोन लामै बज्यो । हेर्दा श्रीमती जमुनाले म्यासेन्जरमा दुखद खबर म्यासेज गरेको रहेछ । एकाएक आङ सिरिंग भयो । कताकता घोचेजस्तो, पोलेजस्तो, रिँगटा लागेर ढलौँजस्तो । सपना हो कि विपना । सपना हो कि भनेर चिमोटेँ आफूले आफैँलाई । तर, म त सुतेकै थिइनँ, उभिइरहेको थिएँ ।  ड्युटीबाट आएको मान्छे हातखुट्टा गलेर पाइला अघि सर्नै मानेन । मेरो बाध्यता थियो जसरी पनि फेरि सुतेर उठेर ड्युटी जानुपर्ने । सेकेन्ड–सेकेन्ड समयको महत्व छ यहाँ । भुवाजस्तो शरीरलाई गह्रौँ बनाएर सुत्ने कोसिस गरे तर निदान सकेन । मन लागी–नलागी सुते झै गरेँ । यो घटन...