दक्षिण कोरियामा कार्यरत एक नेपाली युवा हप्ताका ७ रातमध्ये ६ रात काममै बिताउँछन् भने बाँकी रहेको एक रातचाहिँ आफ्नै लागि छुट्याउँछन्। परदेशको जीवन, आर्थिक जिम्मेवारी र सकेसम्म धेरै कमाउने चाहनाले उनलाई हप्ताका ६ रात काममा समर्पित हुन बाध्य बनाएको छ। त्यसमाथि, दिउँसोको तुलनामा राति काम गर्दा पाइने अतिरिक्त भत्ता (नाइट अलाउन्स) ले पनि उनलाई रात्रिकालीन काम रोज्न प्रेरित गरेको छ।
कोरियाको व्यस्त कार्यतालिका, सिफ्ट र ओभरटाइमका बीच बित्ने उनका ६ रात कामकै नाममा समर्पित हुन्छन्। तर साताको बाँकी एक रात भने उनले आफ्नै लागि सुरक्षित राखेका छन्। त्यो रात उनको एउटै नियम हुन्छ— न काम गर्ने, न कुनै जिम्मेवारीको बोझ लिने; केवल आफ्नै लागि बाँच्ने।
हप्ताभरि काममा खटिएर, रातभर जाग्राम बसेर र थकानसँग जुधेर बिताएका दिनपछि आउने त्यो एक रात उनका लागि निकै विशेष हुन्छ। सिरक ओढेर आरामसँग पल्टिने, मोबाइल स्क्रोल गर्ने, टिकटक र युट्युब हेरेर रमाउने अनि मन लागेसम्म सुत्ने—उनको त्यो एक रातको संसार यत्तिमै सीमित हुन्छ। न कसैको हतारो, न कामको तनाव, न समयमै उठ्नुपर्ने चिन्ता। हुन्छ त केवल आफूलाई समय दिने र थाकेको शरीर तथा मनलाई केही बेर भए पनि विश्राम दिने चाहना।
यद्यपि, त्यो रातको अन्त्यतिर भने मनमा एउटा सानो चिन्ता चुपचाप प्रवेश गर्छ—‘भोलिदेखि फेरि उही ६ रातको दौडधुप सुरु हुँदैछ।’ तर पनि उनी आफ्नो त्यो एक रातलाई सकेसम्म खुसीसाथ बिताउन चाहन्छन्।
आखिर, परदेशको जीवनमा कमाइ मात्रै सबैथोक होइन। दिनरात काम गर्दागर्दै आफूलाई नै बिर्सन थालिएको जिन्दगीमा कहिलेकाहीँ आफ्नै लागि छुट्याइएको एक रात पनि ठूलो खुसी बन्न सक्छ। परिवारको सपना पूरा गर्न, भविष्य सुरक्षित बनाउन र आर्थिक अवस्था सुधार्न परदेशिएका हजारौँ नेपालीका लागि यस्तो दिनचर्या नौलो होइन।
६ रात रोजगारदाताका लागि, एक रात आफ्नै लागि! सायद यही हो, परदेशमा पसिना बगाउँदै आफ्नो खुसीका लागि थोरै समय जोगाएर बाँचिरहेको एक नेपाली युवाको वास्तविक कथा।









